Een warm netwerk van collega’s, nuchtere humor en bewuste momenten met familie kleuren het leven van Martijn Krabbé na zijn ingrijpende diagnose.
Het schrikbericht en de impact op de televisiewereld
Begin 2025 maakte Martijn Krabbé publiek dat er uitgezaaide longkanker bij hem was vastgesteld, met een herverschijnsel in zijn hersenen. De mededeling dat hij in het laatste stadium verkeerde en dat genezing uitgesloten was, kwam keihard binnen bij fans en collega’s in de tv-branche.
Het nieuws verspreidde zich snel over sociale kanalen en studio’s; het zette het werkende leven van Martijn en de sfeer op de redacties ineens in een ander licht. Voor velen was het een moment van collectieve verslagenheid, maar ook van bezinning over wat echt telt.
Voor de mensen die dagelijks met hem samenwerken zorgde het bericht voor een tastbare verschuiving: prioriteiten verschoven, roosterwijzigingen werden bedacht en momenten van gewoon samen zijn kregen plots meer gewicht. Die praktische impact benadrukte hoe verweven Martijns professionele en persoonlijke leven zijn voor velen in de branche.
‘De Vakbond’: collega’s bundelen troost en vrolijkheid
Binnen de kring van presentatoren en makers ontstond een kleine, hechte groep die elkaar opzoekt sinds de diagnose. Op initiatief van collega Ruben Nicolai kwamen de zogeheten hart-onder-de-riem-diners tot stand, een traditie die langzaam uitgroeit en waarin steeds meer mensen plaatsnemen.
Tijl Beckand noemde deze bijeenkomsten in Beste Kijkers een bijzonder cadeau: de afspraak is simpel en ferm — geen gesprekken over ziekte of zorgen, maar over de mooie momenten die Martijn nu ervaart. De groep, zelfbenoemd ‘De Vakbond’, telt onder anderen Chantal Janzen en Ruben Nicolai en communiceert constant via een levendige groepsapp vol humoristische plaatjes en foto’s.
Chantal vertelde eerder dat Martijn zelfs tot voorzitter van het gezelschap is benoemd, een bijna plechtige erkenning van zijn positie in het hart van zijn collega’s. De diners bieden niet alleen troost, maar ook ruimte voor lucht en ontspanning: een kleine rebbel tegen de zwaarte van de realiteit.
De sfeer bij die diners wisselt moeiteloos tussen anekdotes uit jaren op de set en luchtige plagerijtjes die iedereen even laten vergeten waarom ze er zijn. Die balans tussen serieus en speels is precies wat het gezelschap samenhoudt; het is geen rouwclub, maar een plek waar vriendschap wordt onderhouden.
Nuchtere acceptatie en grote dankbaarheid binnen het gezin
Martijn zelf straalt een opvallende nuchterheid uit als het over zijn naderende afscheid gaat. In gesprekken op televisie en in interviews komt steeds datzelfde kalme perspectief terug: sterven is onvermijdelijk en het is aan hem om daar zo eerlijk en rustig mogelijk naar te kijken.
Tegelijkertijd benadrukt hij keer op keer hoezeer zijn vrouw en kinderen hem dragen. Die dankbaarheid is geen loze frase, maar een concrete houvast in de dagen die nog komen. Het gezin koos ervoor om intiem stil te staan bij wat komt, met kleine rituelen en veel samenzijn.
Die rituelen zijn vaak doorspekt met de simpele dingen die het leven betekenis geven: gezamenlijke maaltijden, oude foto’s bekijken en kleine dagelijkse gewoontes die de band verstevigen. Die praktische liefde geeft richting aan moeilijke dagen en voorkomt dat alles alleen nog over ziekte gaat.
Luchtige momenten bij zware gesprekken: humor als medicijn
Een recent gesprek met Humberto Tan toonde opnieuw de mix van ernst en lichtvoetigheid in Martijns omgang met zijn situatie. Waar anderen tranen zouden laten, schoof Martijn droge humor naar voren: anekdotes over uitvaarten en onverwachte ontdekkingen werden verteld met een glimlach.
Zo bleek bij een keuze voor een graf dat de plek naast die van zijn oma lag, wat een stroom van herinneringen en ook lachmomenten opleverde. Martijn zei zelf dat hij “nog nooit zo gelachen” had tijdens zulke zware momenten, een veelzeggend compliment aan het adres van zijn ouders en het gezin waarmee hij zulke uur deelt.
Die humor is geen ontkenning van verdriet, maar een manier om houvast te vinden in het ongrijpbare. Voor omstanders werkt het verhelderend: het maakt ruimte voor normale menselijke interactie in een situatie die anders al snel zwaar en afstandelijk wordt.
Carrière, prijzen en leven in het nu: doorgaan met waardigheid
Ondanks alles zet Martijn zijn werkzaamheden voort waar mogelijk: presentaties, voice-overs en zelfs nu nog erkenning in de vorm van een Televizier-Ring voor beste presentator. De prijs lijkt een bevestiging van een loopbaan die niet stopt bij een medische prognose; zijn blik op het verleden is, zoals hij het verwoordde, allesbehalve het einde.
Het motto lijkt: leven met kwaliteit tot het laatste moment. Collega’s, vrienden en familie faciliteren dat door hem kansen te blijven bieden om te werken en vooral om gezien en gewaardeerd te worden.
De keuze om door te gaan met werk is ook praktisch: het geeft structuur, contact en momenten waarin Martijn zich nog nuttig en verbonden voelt. Voor velen in zijn omgeving is het een manier om hem te ondersteunen zonder de rol van verzorger te krijgen; het is simpelweg ruimte geven om te blijven wie hij is.
Wat dit betekent voor kijkers en de media-aandacht rondom gezondheid van BN’ers
De openheid waarmee Martijn en zijn naasten spreken over ziekte, verdriet én humor, heeft de publieke discussie over terminale ziekten in Nederland beïnvloed. Het laat zien hoe belangrijk een steunend netwerk is, maar ook hoe media-aandacht kan veranderen van sensatie naar steun en begrip.
Voor kijkers biedt het een intiem inkijkje in de kracht van het normale dagelijks leven wanneer het ongewone toeslaat: samen eten, lachen om herinneringen, en het vinden van lichtpuntjes tussen de zware momenten. Daarmee wordt het verhaal van Martijn niet alleen een persoonlijk relaas, maar een voorbeeld voor iedereen die iets soortgelijks meemaakt.
De manier waarop nieuwsitems en talkshows omgaan met dit verhaal heeft laten zien dat publiek en redacties ook bewuste keuzes kunnen maken: minder voyeurisme, meer nuance. Dat heeft geresulteerd in gesprekken die vaker compassie en context bieden in plaats van puur nieuwsgierigheid.
De nalatenschap van verbondenheid: een cadeau in moeilijke tijden
Wat uiteindelijk blijft hangen is dat de ziekte van Martijn iets heeft losgemaakt dat voorbij medische dramatiek reikt: een versterkte verbondenheid. Of het nu gaat om de groepsapp vol cartoons of om diners waar alleen mooie verhalen worden gedeeld, de collectieve aandacht voelt voor velen als een warm kussen in een kille periode.
In plaats van dat ziekte alleen maar verlies symboliseert, heeft het ook deuren geopend naar openheid, relativering en liefdevolle aandacht. En dat, zo blijkt, kan een van de grootste cadeaus zijn die collega’s en familie elkaar elkaar kunnen geven in tijden van onzekerheid.
Die blijvende verbondenheid werkt als een stil testament: het herinnert aan menselijke waarden die niet verdwijnen met nieuwsflitsen of roddelrubrieken, maar blijven hangen in de omgang tussen mensen die om elkaar geven. Dat is misschien wel het meest troostrijke wat overblijft.
FAQ
Blijft Martijn Krabbé nog werken tijdens zijn ziekte?
Ja, waar mogelijk zet hij zijn werk voort; het geeft structuur en contact. Collega’s passen schema’s aan en bieden kansen zodat hij gezien en gewaardeerd blijft.
Hoe reageren collega’s en de tv-branche op zijn diagnose?
Collega’s vormen steunende groepen en organiseren bijeenkomsten zonder ziekte-gesprekken, gericht op ontspanning en mooie herinneringen. Redacties kiezen vaker voor compassie en nuance in berichtgeving.
Hoe kunnen fans steun bieden zonder opdringerig te zijn?
Respecteer privacy en toon medeleven via korte berichten of donaties aan relevante goede doelen. Volg officiële updates en vermijd speculatie op social media.
Bron: Instagram
