Gordon laat zich niet onbetuigd over de herstart van The Voice en spaart niemand in zijn oordeel. De presentator-zanger bracht harde kritiek uit op coaches, styling en het nostalgische glansverlies van het programma.
Waarom Gordon vindt dat The Voice glans heeft verloren
Volgens Gordon ligt het probleem niet bij het talent op het podium, maar bij de verpakking van de talentenjacht. Het basisconcept — ouderwetse blind auditions en die iconische rode stoelen — blijft volgens hem sterk, maar de magie mist. De rode stoelen werden door Gordon zelfs vergeleken met goedkoop meubelwerk: een rake, provocerende observatie die door kijkers op social media werd opgepikt.
Hij mist vooral de rauwere kant die oude seizoenen kenmerkte en die vaak zorgde voor live-tv-momenten waar iedereen het over had. Die spanning, zo stelt hij, is plaatsgemaakt voor veilige keuzes en theatrale braafheid, iets wat volgens Gordon haaks staat op wat kijkers oorspronkelijk aantrok.
Daarnaast merkt hij op dat technische glitter en snelle montages niet hetzelfde doen als echte spanning; het zijn vaak de imperfecties en onverwachte reacties die herinneringen maken. Het gebrek daaraan zorgt volgens hem voor uitzendingen die netjes gepolijst zijn, maar weinig blijven hangen bij het publiek.
Harde woorden voor Suzan & Freek: te lief voor prime time
De strengste woorden waren voor het nieuwe coach-duo Suzan & Freek. Gordon erkent hun muzikale kwaliteiten, maar vindt hun feedback te zacht en voorspelbaar. “Suzan en Freek zijn schatten,” zei hij, “maar hun beminnelijkheid is niet de brandstof voor televisie.” Daarmee suggereert hij dat kijkers niet komen voor complimenten, maar voor beleving, controverse en oprechte meningen.
Deze analyse raakt een bekend spanningsveld in talentenjachten: moet een coach vooral lief zijn voor artiesten of juist harde waarheden vertellen? Gordon kiest duidelijk voor het laatste en benadrukt dat kritische begeleiding vaak leidt tot betere televisie én betere optredens.
In de praktijk betekent dat volgens Gordon dat coaches af en toe moeten prikken waar het pijn doet, niet om mensen af te breken maar om ze echt te laten groeien. Kijkers waarderen eerlijkheid als die gepaard gaat met vakmanschap, en dat onderscheidt volgens hem een goede coach van een sympathieke toeschouwer op afstand.
Vergelijkingen met oud-juryleden en presentatoren
Gordon haalde ook herinneringen op aan eerdere presentatoren en coaches die volgens hem meer show en pit brachten. Oud-jurylid Anouk kreeg een bijzondere vermelding vanwege haar scherpheid en onvoorspelbare optredens, iets dat volgens Gordon nu ontbreekt. Ook het duo Wendy van Dijk en Martijn Krabbé maakte indruk op hem; hun dynamiek gaf volgens hem meer kleur aan de uitzendingen.
Martijn Krabbé duikt nog wel op als voice-over in de show, iets wat Gordon met een knipoog benoemde als “de echte stem van de avond”. Die nostalgische vergelijkingen benadrukken dat ook de presentatie en het totaalplaatje hard meetellen in de kijkbeleving.
Het gaat volgens Gordon niet alleen om persoonlijke voorkeuren, maar om hoe een presentator of jurylid de toon van de hele show kan zetten; scherpte kan spanning oproepen, en spontaniteit zorgt voor memorabele fragmenten die viral gaan. Zonder die elementen wordt een show volgens hem voorspelbaar en minder deelbaar.
BN’ers onder de loep: waarom sommige keuzes misplaatste verrassingen waren
Verder nam Gordon geen blad voor de mond bij het beoordelen van eerdere coachkeuzes. Jeroen van der Boom noemde hij een “enorme misser” en de bijdrages van Lil’ Kleine bestempelde hij als pijnlijk. Zijn argument: jureren is een vak apart en niet iedereen is automatisch geschikt wanneer de rode stoel lonkt.
Deze kritiek opent de discussie over televisiesterren die hun bekendheid inzetten om in praatprogramma’s of talentenjachten te stappen. Vaak draait het dan minder om deskundigheid en meer om entertainmentwaarde — en die balans is volgens Gordon in het recente verleden vaak zoekgeraakt.
Gordon wijst erop dat bekendheid geen garantie is voor goede feedback of het vermogen om talent te laten groeien; het risico is dat programma’s lijken op sterrenparades zonder inhoud. Wanneer coaches vooral ingevlogen worden voor kijkcijfers in plaats van expertise, kan dat de geloofwaardigheid van een talentenjacht ondermijnen.
Wat betekent dit voor de toekomst van The Voice in Nederland?
Gordons scherpe commentaar zet aan tot nadenken over de koers van The Voice. Terwijl het format wereldwijd succesvol blijft, zou de Nederlandse versie volgens sommige kijkers weer wat lef mogen tonen. Dat kan betekenen: minder polijstwerk, strakkere juryfeedback en een presentatie die durft te schuren.
Kijkers zijn immers niet altijd op zoek naar harmonie; sensatie, eerlijkheid en onverwachte wendingen zorgen vaak voor de meest gedeelde tv-momenten. Als producenten hierop inspelen, kan de show weer aan publiek terugwinnen dat zich nu misschien afgehaakt voelt.
Tegelijkertijd blijft er een dunne lijn tussen scherpte en alleen maar schoppen om de kijkcijfers; goede scherpte komt voort uit vakmanschap en oprechte betrokkenheid bij de kandidaten. Een mogelijke route naar herstel is volgens de kritiek dan ook niet meer controverse om de controverse, maar coaches die eerlijk en kundig zijn, en presentatoren die de boel durven kantelen zonder de deelnemers te schaden.
Reacties en mogelijke impact op kijkcijfers
De vraag is of Gordons uitspraken daadwerkelijk invloed hebben op de kijkcijfers. BN’ers als Gordon hebben vaak een luid feedbackkanaal en kunnen trends beïnvloeden, maar uiteindelijk bepalen talent, productie en marketing of mensen blijven kijken. Het is goed mogelijk dat zijn commentaar een debat op gang brengt en producenten aanspoort tot kleine bijsturingen.
Of Gordon zelf trouw blijft kijken, liet hij in het midden. Zijn conclusie over de eerste aflevering was desalniettemin glashelder: de glamour is verdwenen en de braafheid regeert. Voor trouwe fans van tv-spektakel een signaal om scherp te blijven; voor makers misschien een wake-upcall.
De komende weken zullen dus uitwijzen of het commentaar leidt tot discussie op sociale media en in vakkringen, en of dat uiteindelijk terug te zien is in de cijfers. Als er veranderingen komen, zullen die waarschijnlijk subtiel zijn en gericht op toon en feedback, in plaats van ingrijpende formatwijzigingen.
Gordons uitspraken bieden stof tot discussie: is het tijd voor meer pit op de Nederlandse televisie, of moet The Voice juist een veilige, artiestvriendelijke omgeving blijven? De komende afleveringen zullen uitwijzen of producers reageren op de roep om meer edge, of vasthouden aan een versie die vooral vriendelijk en toegankelijk wil zijn.
FAQ
Zal deze kritiek invloed hebben op de samenstelling van de coaches?
Directe veranderingen zijn onwaarschijnlijk, maar publieke kritiek kan producenten aansporen subtiele aanpassingen te maken in coachingstijl of presentatie.
Wat bedoelt Gordon met ’te braaf’ in de feedback van Suzan & Freek?
Hij bedoelt dat hun opmerkingen te mild en voorspelbaar zijn, waardoor er minder spanning en memorabele tv-momenten ontstaan.
Kunnen kijkcijfers teruglopen door een te gepolijste presentatie?
Ja, een te gladde productie kan ervoor zorgen dat programma’s minder deelbare, emotionele momenten opleveren, wat invloed kan hebben op betrokkenheid en cijfers.
Bron: Panorama
