Monique Westenberg maakte een onthulling die weinig mensen verwachtten: niet alleen zij, maar ook haar zoontje Dré kreeg recent begeleiding vanwege de jaren van onrust rond André Hazes. Tegelijk mengt een oud-liefje van Temptation Island zich met een felle waarschuwing richting Naomi.
Monique Westenberg zet stappen in herstel en neemt zóontje Dré mee
Monique Westenberg schoof recentelijk aan in haar podcast en deed een openhartige onthulling over de nasleep van jaren vol stress en verslavingsproblematiek in haar omgeving. Niet alleen zijzelf zocht professionele hulp: ook haar zoontje Dré kreeg begeleiding om met ervaringen uit die moeilijke periode om te gaan. Dat nieuws komt hard binnen, juist omdat het zelden wordt besproken hoe kinderen lijden onder de problemen van volwassenen.
De keuze voor therapie kwam geen dag te laat volgens Monique; ze koos voor NEI-therapie, een methode die zich richt op onverwerkte emoties en diepgewortelde blokkades. Die aanpak moet helpen gebeurtenissen uit het verleden te herijken en het zenuwstelsel tot rust te brengen. Het opvallende: Monique nam Dré bewust mee in dat proces, omdat emoties van ouders en de dynamiek in huis vaak langdurige gevolgen hebben voor kinderen.
Extra uitleg over de praktische kant van zo’n keuze bleef niet ontbreken tijdens het gesprek: het gaat niet alleen om het volgen van sessies, maar om dagelijkse veranderingen in routines en communicatie. Kleine gewoontes — zoals duidelijke bedtijden, rituelen rondom het naar bed brengen en het benoemen van gevoelens — kunnen volgens Monique net zo belangrijk zijn als de therapeutische sessies zelf. Deze concrete adaptaties ondersteunen de therapeutische aanpak en geven kinderen houvast in tijden van onvoorspelbaarheid.
Waarom kinderen extra kwetsbaar zijn bij ouderlijke problemen
Wanneer een ouder worstelt met verslaving of langdurige problemen, raakt het hele gezin in een andere modus: minder voorspelbaarheid, meer angst en voortdurend uitkijken naar het volgende incident. Monique benadrukt dat kinderen deze subtiele signalen oppikken en soms jaren later nog gedrag of angstklachten ontwikkelen. Het gesprek rond therapie voor kinderen is daardoor relevanter dan veel mensen denken.
Die vroege sensitiviteit van kinderen verklaart waarom interventie op jonge leeftijd zoveel effect kan hebben; hoe eerder patronen worden doorbroken, hoe minder die in latere fases van het leven vast kunnen lopen. Door kinderen actief te betrekken bij het helingsproces, zoals Monique deed, wordt voorkomen dat zij probleemgedrag internaliseren zonder dat iemand hen helpt die ervaring te kaderen.
Door haar eigen traject en de betrokkenheid van Dré ontstaat er ruimte om patronen te doorbreken. In plaats van dingen te verbieden of te verzwijgen, kiest Monique voor erkenning en verwerking. Die aanpak is geen quick fix; het vraagt tijd, geduld en consequente begeleiding — precies wat NEI-therapie kan bieden bij het verwerken van emotionele littekens.
Jaren van machteloosheid en het effect op de familie
Monique schetst in haar verhaal een periode waarin machteloosheid de boventoon voerde. Het gevoel niets te kunnen doen voor iemand die lijdt, knaagt aan ouders en partners. Die machteloosheid vertaalt zich makkelijk naar slaapproblemen, voortdurende alertheid en emotionele uitputting.
Voor een kind als Dré betekent dat: onrust in huis, minder emotionele beschikbaarheid van de ouder en soms ook schaamte of verwarring over wat er precies speelt. Dergelijke ervaringen kunnen kinderen terughoudend maken om over hun gevoelens te praten of juist overmatig zorgzaam gedrag ontwikkelen, iets wat ouders en professionals later vaak herkennen als een langetermijneffect.
Verhalen uit het leven van BN’ers laten zien dat roem geen beschermende cocon biedt tegen zulke privé-ellende; integendeel, de publieke aard van problemen kan het moeilijker maken om hulp te vragen. Monique zegt expliciet dat ze zich vaak alleen voelde en dacht dat niemand echt begreep wat er achter de schermen gebeurde. Dat isolement versterkt de noodzaak van professionele interventie: praten met vrienden helpt, maar therapie biedt tools voor heling.
Angst, overlevingsstand en de lange nasleep
Waar verdriet en frustratie de boventoon lijken te voeren, noemt Monique vooral het langdurige effect van angst. Leven in een constante overlevingsmodus laat sporen na: hyperalertheid, moeite met vertrouwen en een voorzichtige kijk op relaties. Mensen die zo’n periode achter de rug hebben, weten vaak dat de rust niet automatisch terugkeert zodra de crisis voorbij is.
Monique benadrukt dat herstel een proces is, geen eindpunt. Ook nu, wanneer het stabieler lijkt te gaan, blijven er momenten waarop de oude patronen opspelen. Daarom werkt zij bewust aan haar eigen heling, en houdt ook de begeleiding van Dré in stand waar nodig. Die zorgvuldige houding laat zien dat trauma’s zich niet zomaar oplossen — ze vragen aandacht, tijd en soms meer dan één therapeutische route.
Praktische voorbeelden uit hersteltrajecten maken duidelijk waarom die voortgezette aandacht nodig is: terugvallen in stressreacties kunnen ontstaan door ogenschijnlijke triggers, zoals een telefoontje of een oude gewoonte bij huisbezoeken. Door die triggers te herkennen en te oefenen met nieuwe reacties, kan de overlevingsstand langzaam minder dominant worden.
Dankbaarheid en nieuwe perspectieven na moeilijke tijden
Toch klinkt er in Moniques woorden ook een duidelijke toon van dankbaarheid. Het harde werken aan herstel brengt zichtbare winst: meer rust in huis, betere nachten en ruimte om te praten over iets dat vroeger verborgen moest blijven. Samen met lotgenoten kijkt ze terug op vervelende jaren en deelt ze ervaringen, wat helpt om schaamte te verminderen en zicht te krijgen op een nieuwe toekomst.
Dankbaarheid betekent niet dat alles vergeten is, maar wel dat er waardering komt voor wat wél goed gaat. Dat gevoel motiveert om het herstel vol te houden en het gesprek rond hulp zoeken verder te normaliseren, juist voor gezinnen met kinderen.
Ex van Temptation Jay waarschuwt zwangere Naomi: ‘Ga weg bij hem’
Terwijl Monique haar verhaal doet, laait er elders in showbizzland een nieuwe controverse op. Lisa Sace, de voormalige partner van Temptation Island-deelnemer Jay, mengt zich in het debat rond het huidige seizoen en richt een duidelijke boodschap aan Naomi, die momenteel zwanger is en betrokken bij het programma.
Lisa zegt dat zij herkenbare signalen ziet in het gedrag dat op tv wordt getoond en geeft een directe waarschuwing: weggaan als de relatie dezelfde patronen vertoont die zij zelf heeft meegemaakt. Haar boodschap is hard, maar ze baseert die op persoonlijke ervaring. In de ogen van Lisa is preventie beter dan herstel — vooral wanneer er een kind op komst is.
Wat dit zegt over verantwoordelijkheid en voorlichting
De woorden van Lisa raken aan een groter thema: wanneer is ingrijpen of afstand nemen de enige manier om jezelf en je kind te beschermen? In een wereld waar reality-tv relaties blootlegt en meningen snel gevormd worden, is het waardevol dat betrokkenen hun ervaringen delen. Zulke getuigenissen kunnen voor anderen een wake-upcall zijn: soms is hulp zoeken het eerste, noodzakelijke stapje; en soms is grenzen stellen of stoppen de levensreddende keuze.
Voor Monique en voor Naomi-kwesties geldt hetzelfde motto: openheid, hulp zoeken en prioriteit geven aan het welzijn van kinderen. De showbizz geeft soms het decor, maar de echte verhalen spelen zich achter de camera’s af — en die verdienen aandacht, begrip en, waar nodig, stevige actie.
FAQ
Wat is NEI-therapie en hoe werkt het voor kinderen?
NEI-therapie richt zich op onverwerkte emoties en blokkades door opener te werken met het zenuwstelsel en dagelijkse routines. Voor kinderen betekent het vaak speelse opdrachten, herkenbare rituelen en begeleide gesprekken aangepast aan hun leeftijd.
Wanneer is het verstandig om een kind therapie te laten volgen na relatieproblemen?
Als een kind langdurig onrust, angst, slaapproblemen of gedragsveranderingen toont, is vroeg ingrijpen verstandig. Een professional kan beoordelen of therapie nodig is en welke vorm het beste past.
Hoe kunnen ouders de therapie thuis ondersteunen?
Consistentie in routines, duidelijke bedtijden, het benoemen van gevoelens en open gesprekken helpen therapie versterken. Kleine dagelijkse gewoontes en geduld zijn vaak net zo belangrijk als de sessies zelf.
