Johan Derksen heeft zich luid en duidelijk uitgelaten over de herhaalde chaos tijdens de jaarwisseling en richt zijn pijlen op D66-leider Rob Jetten. Zijn scherpe kritiek roept vragen op over leiderschap, imago en de politieke reactie op geweld tijdens feestdagen.
Oud en nieuw: opnieuw beeld van wanorde en gevaar
De jaarwisseling van 2025 naar 2026 bracht wederom beelden die weinig fraais laten zien: branden, aanvallen op hulpverleners en slachtoffers door vuurwerk. Politiemensen, brandweer en medisch personeel stonden op veel plekken onder zware druk en waarschuwden voor de structurele risico’s van elk nieuw jaar.
Burgemeesters gaven hun zorgen te kennen, artsen waarschuwden voor het hoge aantal oog- en andere verwondingen en politiebonden luidden de noodklok. Toch ontbrak in de dagen erna een duidelijk, gedragen en zichtbaar politiek antwoord dat de situatie meteen serieus aanpakte.
De nasleep leverde ook weer beelden op van uitgeputte hulpverleners en beschadigde wijken; beelden die lang blijven hangen en het publieke debat kleuren. Voor veel omwonenden gaan de gevolgen verder dan één nacht: herstel van materiële schade en het psychische effect op personeel en bewoners is vaak langdurig.
Derksen pleit voor daadkracht en noemt Jetten bij naam
In zijn podcast liet Johan Derksen zich ongezouten uit over wat hij ziet als herhaling van fouten: veel verontwaardiging op tv en in kranten, maar weinig concrete politieke stappen. Volgens Derksen ontbreekt het structureel aan politici die verantwoordelijkheid durven nemen wanneer dat noodzakelijk is.
Daarom richt zijn kritiek zich expliciet op Rob Jetten, die zich volgens Derksen al langere tijd profileert als een toekomstige staatsman. Het feit dat Jetten volgens Derksen niet prominent aanwezig was tijdens de crisisperiode rond oud en nieuw, noemt hij veelzeggend voor prioriteiten en stijl van politiek leiderschap.
Derksen gebruikt Jetten als voorbeeld, maar zijn kritiek is bedoeld als een bredere steek richting het politieke midden. Het draait volgens hem minder om één persoon dan om een houding: zichtbaar leiderschap op het moment dat het er echt toe doet, in plaats van vooral optreden tijdens veilige momenten.
Imago versus inhoud: waar ligt de prioriteit?
Derksen stelt dat Jetten vaak inzet op imago, mediaoptredens en persoonlijke verhalen, in plaats van op het tonen van stevig politiek leiderschap in moeilijke momenten. Voor een deel van het publiek werkt die aanpak, maar in tijden van openbare onrust schiet die focus volgens Derksen tekort.
Het punt is niet alleen dat Jetten in interviews oder glansrijke media verscheen, maar dat er volgens Derksen geen concrete boodschap of koers zichtbaar was over ordehandhaving en veiligheid. Wanneer burgers en hulpverleners onder vuur liggen, vindt Derksen dat het politieke centrum zich juist moet distantiëren van alleen beeldvorming en moet kiezen voor daadkracht.
Die discussie tussen imago en inhoud is ouder dan deze kwestie; politici balanceren al decennia tussen publieke presentatie en beleidsvoering. Wat Derksen benadrukt is dat die balans doorslaat zodra kwesties van veiligheid spelen, en dat het publiek daar scherp op let.
Patronen herkennen: waarom steeds dezelfde kritiek terugkeert
Volgens Derksen heeft Nederland een jaarlijks terugkerend patroon: choquerende beelden tijdens de jaarwisseling, gevolgd door verontwaardiging en analyses in praatprogramma’s, maar nauwelijks doorgevoerde maatregelen. Deze cyclus voedt volgens hem groeiend wantrouwen richting de politiek.
Dat wantrouwen raakt niet slechts individuele politici, maar het systeem als geheel. Burgers ervaren dat problemen bekend zijn, maar niet structureel worden aangepakt. In het verlengde daarvan neemt het gevoel toe dat politici liever veilige, populaire keuzes maken dan moeilijke, noodzakelijkerwijs impopulaire beslissingen. Dat is precies waar, volgens Derksen, leiderschap faalt.
De kritiek heeft ook een communicatief aspect: telkens als er veel over gesproken wordt, ontstaat er de verwachting dat er ook direct actie volgt. Wanneer die actie uitblijft groeit de scepsis, en dat maakt het later alleen maar moeilijker om onorthodoxe of strenge maatregelen te introduceren.
Leiderschap betekent kiezen voor lastige besluiten
Derksen benadrukt dat echt leiderschap soms oncomfortabele keuzes vereist: strenger optreden, heldere grenzen en consistente handhaving, ook als dat in eerste instantie niet veel stemmen oplevert. Dergelijke maatregelen kosten draagvlak, maar bieden volgens hem wel perspectief op het terugwinnen van gezag en veiligheid.
Hij waarschuwt dat zolang personal branding en mediapresentatie belangrijker blijven dan inhoudelijke oplossingen, de gezagscrisis alleen maar verdiept. Voor Derksen is de afwezigheid van duidelijke politieke sturing rond de jaarwisseling symptomatisch; politici verschijnen graag in het zonnetje, maar blijven weg zodra het lastig wordt.
De vraag is bovendien hoe politici omgaan met de lange adem van beleid versus de korte aandachtsspanne van media en publiek. Volgens Derksen vereist leiderschap soms ook uitleggen waarom ingrepen op korte termijn pijnlijk kunnen zijn, maar op de langere termijn noodzakelijk.
Wat betekent dit voor de politieke toekomst en veiligheid in Nederland?
De discussie die Derksen aanwakkert, gaat verder dan één politicus of één vakantieperiode. Het raakt aan fundamentele vragen over hoe Nederland omgaat met openbare orde, preventie en de bescherming van hulpverleners. Structurele oplossingen vereisen beleidsaanpassingen, financiering en bereidheid tot handhaving die nu vaak ontbreken.
Tegelijkertijd is er politieke rekenkunde: wie durft het aan om maatregelen door te voeren die in eerste instantie impopulair lijken? Derksen zegt dat leiders die deze verantwoordelijkheid wel nemen uiteindelijk het vertrouwen kunnen terugwinnen. Voor veel kiezers hangt dat vertrouwen samen met het gevoel dat het gezag oprecht de veiligheid van burgers en hulpverleners hoog in het vaandel heeft.
De woorden van Derksen klinken scherp, maar ze resoneren met een bredere onvrede onder burgers en professionals die met de gevolgen van jaarwisselinggerelateerde geweldsincidenten te maken krijgen. Of Rob Jetten of andere politieke kopstukken iets doen met die kritiek, zal blijken in de maanden na de jaarwisseling. Tot die tijd blijft de kernvraag bestaan: kiezen politici voor zichtbaarheid of voor het nemen van lastige, noodzakelijke beslissingen?
Derksen ziet de uitkomst somber in: zolang imago voorrang krijgt boven aanpak, verandert er weinig. En zolang politieke leiders alleen zichtbaar zijn op momenten die hen goed uitkomen, brokkelt gezag langzaam verder af. De recente jaarwisseling werd zo door hem bestempeld als weer een gemiste kans om echt leiderschap te tonen en rust en veiligheid te herstellen.
FAQ
Wat bedoelt Johan Derksen met ‘falen’ van politici tijdens de jaarwisseling?
Derksen bedoelt dat politici volgens hem niet zichtbaar of daadkrachtig genoeg optreden bij crises, en dat dit leidt tot herhaling van ordeproblemen en wantrouwen bij publiek en hulpverleners.
Heeft deze kritiek directe gevolgen voor Rob Jetten of zijn functie?
Niet direct; kritiek voedt debat en druk, maar concrete gevolgen hangen af van politieke reacties, media-aandacht en of er daadwerkelijk beleidsmaatregelen worden genomen.
Welke maatregelen worden vaak genoemd om de jaarwisseling veiliger te maken?
Voorstellen omvatten strengere handhaving, gerichte inzet van politie en BOA’s, vuurwerkbeperkingen of -verboden, en betere bescherming en steun voor hulpverleners en lokale gemeenschappen.
Bron: TrendyVandaag
